Met Katanga Diane van Rudy Geldhof, geregisseerd door Ronny Waterschoot en gespeeld door Chris Lenaerts, staan we een stap verder.

Dit verhaal van een ex-prostituee die tot moord gedreven werd is door Geldhof wél naar een climax toe geschreven, maar die climax blijkt tenslotte toch iets triviaals te hebben.

De amateur in deze context is auteur Rudy Geldhof met het typische gebrek van de goede intentie maar met een te korte adem. Ook hier is het - voor de auteur dan - een kwestie van het net niet halen van voldoende spankracht, hoewel ik meteen zal toegeven dat Geldhof duidelijk over de potentie beschikt om de eerste te zijn onder zijn vlaamse collega-toneelschrijvers, al was het maar omdat hij duidelijk zin heeft voor theatraliteit.

De vertolking daarentegen is verbluffend. Tenslotte is Chris Lenaerts ook een amateur, maar dan van het niveau dat je wel vaker bij zogenaamde professionals zou wensen.

Ronny Waterschoot legde een oneindig gedetailleerde en genuanceerde regie op, die door de actrice niet alleen perfect wordt gevolgd, maar ook nog adembenemend ingevuld en weggespeeld om er een echte acteurscreatie van te maken, uitgedetailleerd tot en met.

Ook hier een enorme gedrevenheid, maar die daarenboven technisch erg mooi en rijk wordt beheerst en daardoor uitgroeit tot een gebeurtenis.

Een creatie die de perken van het vrijetijdstheater ver te buiten gaat.

Een productie van de Playerwatercompagnie ook, die deze perken te buiten gaat en het daarom absoluut verdient om gezien te worden.

Wim Van Gansbeke was een van de meest toonaangevende Vlaamse theatercritici. Hij had een scherpe pen en was soms hard, maar altijd rechtvaardig in zijn oordeel. Ook was hij een grote verdediger van de vernieuwing in het theater.

Etcetera noemt hem “Vlaanderens meest spraakmakende recensent” en beschrijft zijn recensies als provocerend.

Marianne Van Kerkhoven noemt zijn recensies “vlijmscherp, nauwkeurig, virtuoos geformuleerd”.

Een beschrijving van zijn verzamelde werk spreekt over “scherpe pen en dwingende stem” en noemt zijn kritieken “spits, dodelijk precies”.

De reputatie was zelfs dat hij “de meest gevreesde toneelcriticus” van Vlaanderen was.

Een waardering zoals deze voor de acteerprestatie van Chris Lenaerts viel weinigen ten deel, en mocht als uitzonderlijk worden beschouwd.